GRENS MET GEVAAR - Birma
Birma
is een land in Azie, vlak naast het grote China. |
Wie uit het vliegtuig stapt en rondloopt, zal
verbaasd zijn. Het lijkt wel of de tijd hier heeft stilgestaan. Terwijl buurlanden de
laatste jaren erg modern zijn geworden, lijkt Birma nog steeds op het Birma van 50 jaar
geleden. Er zijn geen wolkenkrabbers in de grote steden en is geen luchtvervuiling.
Schoon
Ook is er niet de armoede die in andere grote Aziatische steden zo duidelijk is. De
Birmezen zien er verzorgd uit, hebben genoeg te eten. De straten zien er schoon uit.
"Het gouden land" zou je denken. De mensen die er wonen zullen wel gelukkig
zijn. Maar alles is anders, zul je merken als je nog beter kijkt. En als je praat met de
mensen. En luistert naar hun verhaal.
Militairen
Al vele jaren zijn de militairen de baas in Birma. Zij bepalen wat goed is en wat niet
voor het land. De mensen die er wonen hebben daar niets over te zeggen. Sterker nog, ze
mogen er niets over zeggen. Alleen als zij het eens zijn met de militaire bazen, mogen ze
zeggen wat ze vinden. Wie een andere mening heeft, wordt opgepakt en gevangen gezet.
Andere landen willen daarom niets meer met Birma te maken hebben. Ze willen geen handel
met ze drijven en niet met ze praten. Ze willen Birma ook niet helpen. Dat heet een
boy-cot.
Eenzaam
Pas als de militairen weggaan en de Birmezen zelf mogen bepalen wie hun nieuwe baas wordt,
wil het buitenland weer praten met Birma. De militairen willen ook niets met het
buitenland te maken hebben. Dat vinden ze slechte voorbeelden voor de inwoners van Birma.
Birmezen kunnen niet naar het buitenland en er komen bijna geen buitenlanders in Birma.
Het land is dus eenzaam in de wereld.
Verhuizen
De militairen zorgen niet goed voor de Birmezen. Ze dwingen hen te werken aan nieuwe
bruggen en spoorlijnen. Ze willen ook dat alle mensen dicht bij elkaar wonen, zodat ze ze
makkelijker in de gaten kunnen houden. Daarom dwingen ze hen te verhuizen. Inmiddels zijn
er al 2 miljoen mensen uit hun huis gedreven.
Dorpen
Veel Birmezen zijn bang voor de militairen. Ze proberen te vluchten. Net over de grens met
buurland Thailand zijn inmiddels vele vluchtelingenkampen.
Bij vluchtelingenkampen denk je misschien aan grote tentenkampen. Maar deze kampen staan
er al jaren. Het zijn eigenlijk net kleine dorpjes. De vluchtelingen proberen daar een zo
normaal mogelijk leven te leiden, zoals je kunt lezen in het verhaal van Naw Kim Yu.
| "Toen ik in mijn dorp woonde, kwamen de soldaten. Ze staken huizen in brand en iedereen moest vluchten. We hadden bijna geen eten en moesten telkens schuilen voor de soldaten. Het was heel eng. Daarom ben ik blij dat we nu hier zijn." |
Naw Kim Yu is 12 jaar en geboren in Birma. Zij vertelt aan KLAP over haar leven in een vluchtelingenkamp, net over de grens met Thailand. In het grensgebied wonen veel verschillende volken. Ze kunnen het niet altijd goed met elkaar vinden. Naw Kim Yu hoort bij het volk Karenni.
Bladeren
Naw Kim Yu: "Toen we hier aankwamen, mijn ouders, zussen, opa en ik, hebben we eerst
een huisje gebouwd. Iedereen heeft geholpen. Het is gemaakt van bladeren en bamboestokken.
Voor het dak hadden we grote, stevige bladeren nodig. Samen met mijn zusje heb ik er wel
een dag over gedaan om genoeg bladeren te vinden".
Handtekening
Het leven in de kampen is niet gemakkelijk. Maar de bewoners doen er
alles aan om zo gewoon mogelijk te leven. Ze doen alles zelf, want de regering van
Thailand wil niet helpen. Ook organisaties die in andere landen vluchtelingen helpen,
komen niet bij de Birmezen. Dat komt omdat Thailand niet met de andere landen meedoet. Ze
hebben geen handtekening gezet om hulp te laten komen. Dus zijn de Birmese vluchtelingen
op zichzelf aangewezen. Dat lukt best aardig trouwens.
Muggennet
Er zijn veel boeren gevlucht. Zij weten hoe je groente en fruit kunt verbouwen en hoe je
koeien moet houden. Sommige mensen kunnen hele mooie kleden weven, die ze kunnen verkopen.
Er zijn leraren en dokters. En er zijn scholen en kliniekjes gebouwd. De zus van Naw Kim
Yu geeft aan alle vluchtelingen informatie over gezondheid. Ze vertelt hoe belangrijk
schoon drinkwater is. En dat ze een muggennet moeten gebruiken om te zorgen dat ze niet
gestoken worden door malariamuggen.
Tuinslangen
Om gezond drinkwater te hebben in het kamp, hebben de bewoners zelf lange buizen gemaakt.
Het lijken net tuinslangen, die van hoog in de bergen naar beneden in het kamp lopen. Als
de plek waar het kamp staat niet veilig meer is, kunnen de vluchtelingen hun
drinkwaterbuizen makkelijk oprollen en meenemen naar een volgend kamp. En dat gebeurt best
vaak.
Soldaten
De vluchtelingen voelen zich niet veilig. Zelfs over de grens weten de
militairen hen te vinden. 's Nachts gaan die stiekum de grens over. De soldaten van
Thailand zijn met veel te weinig om iedereen te beschermen.
Rosie, een vriendin van Naw Kim Yu: "Het was midden in de nacht toen ik opeens
geschreeuw en schoten hoorde. Ik rende de hut uit en zag de soldaten de hoek omkomen.
Gelukkig is er die avond niemand gewond geraakt. Maar de soldaten hebben wel vluchtelingen
meegenomen. We hebben ze daarna niet meer gezien."
Terug
Intussen is er in hun eigen land nog weinig veranderd. Zolang de militairen alle mensen
onderdrukken, zal er ook niets veranderen. De vluchtelingen verlangen allemaal naar huis.
Naw Kim Yu: "Overdag speel ik met mijn vriendinnen. Zij zijn ook gevlucht uit Birma.
Als ik aan het spelen ben, denk ik niet aan thuis. Maar ik zou toch graag weer teruggaan.
Ze hebben ons hele dorp platgebrand. Dus als we weer naar Birma gaan, zullen we een huis
moeten bouwen".
| Stichting Vluchteling is een organisatie die zich inzet voor vluchtelingen. Het gaat dan niet om de vluchtelingen die naar ons land komen, maar om opvang in hun land zelf of in de regio eromheen. In deze arme landen vindt meer dan 90% van alle vluchtelingen ter wereld onderdak. Om hen te helpen wordt nu de Wereld-Vluchtelingen-Week gehouden. |