Gisterenavond zijn we met z'n allen bij elkaar geweest. Dat was nodig ook, want iedereen is bang en verdrietig. Afgelopen week zijn er weer drie van ons naar de gevangenis afgevoerd: Felix, Proserpina en Julius. We hebben niks meer van ze gehoord, ze zijn vast heel erg gemarteld en misschien zijn ze wel dood.
We leiden een stormachtig bestaan hier in Rome, wij, de mensen van Jezus van Nazareth. Een tijd geleden is Paulus ons komen vertellen over Jezus, die zulke geweldige dingen heeft gezegd en gedaan. Eerst waren we maar met een klein groepje van mensen die in Hem geloven, maar er kwamen er steeds bij. Een paar maanden later waren we al met een hele groep.

Troost
Maar de andere mensen van Rome zijn niet blij met ons. Ze vinden dat we moeten geloven in Jupiter, in de andere Romeinse goden en vooral ook in de keizer. Ons vonden ze rare vogels, die hun geld en eten met elkaar delen en maar in één God willen geloven. Wie bekend staat als christen wordt onverbiddelijk opgepakt, gemarteld en soms ook dood gemaakt.
Gelukkig hebben we elkaar en de verhalen van Jezus, die onze vriend Marcus voor ons heeft opgeschreven. Die verhalen bieden ons echt troost. Gisterenavond heeft Diana, die ze had gelezen, er ons nog één verteld.

Slaap
Ze vertelde dit verhaal: "Die dag was Jezus druk bezig geweest de mensen verhalen te vertellen, te helpen en te troosten. Toen het avond was geworden, vond Hij het tijd om een rustiger plekje op te zoeken. Daarom zij Hij tegen zijn vrienden: "Laten we het meer oversteken." De vrienden stuurden de mensen weg en namen Jezus mee in hun boot. Jezus ging op het achtersteven van de boot liggen en Hij viel al snel in slaap.
Het werd donker en de vrienden van Jezus merkten al gauw dat dat niet alleen kwam omdat het nacht werd. Het begon te waaien en te regenen, zo hard, dat was gewoon niet meer normaal. De wind gierde om de boot en hij begon gevaarlijk te schommelen. Af en toe kletste er een golf water over de reling. De leerlingen van Jezus begonnen behoorlijk bang te worden.

Zwijg
Er kwam steeds meer water aan boord. Jezus' leerlingen werden nog banger, ze dachten dat hun schip zou vergaan. En Jezus sliep maar verder. "Jezus, vriend, word toch wakker!", riepen ze in paniek, "maakt het jou soms niet uit dat we vergaan?"
Na een paar keer roepen en schudden werd Jezus wakker. Heel rustig stond hij op en sprak heel streng tegen de wind en het water: "Zwijg, stil!" Die twee woorden waren al genoeg: de wind ging liggen en het werd helemaal stil.
Toen zei Jezus tegen zijn vrienden: "Waarom zijn jullie zo bang? Hoe is het toch mogelijk dat jullie nog steeds niet genoeg vertrouwen hebben?” De leerlingen wisten niet wat ze moesten zeggen, maar ze keken vol ontzag naar Jezus. "Als zelfs de wind en het water hem gehoorzamen, dan moet hij wel heel bijzonder zijn."

Vertrouwen
Toen Diana was uitverteld, bleef het nog even stil. Later begonnen we wel weer te praten: "Misschien moeten wij ook meer vertrouwen hebben", dacht Josephus. "We denken altijd maar dat het fout af zal lopen, dat er over een paar jaar helemaal geen christenen meer zullen zijn. Maar het kan ook anders gaan. Misschien overleven we, en misschien zijn er straks veel meer mensen die dit stormachtige leven aandurven". "Bedoel je, dat ook voor ons de storm eens zal gaan liggen?", zei Claudius. "Ja, op een keer zijn zelfs de hoogste golven verdwenen."
We hebben nog een hele tijd bij elkaar gezeten. We hebben brood gegeten en wijn gedronken, zoals Jezus en zijn vrienden dat deden. Niemand zei veel, maar ik denk dat iedereen door dit verhaal meer vertrouwen heeft gekregen. Vertrouwen in de goede afloop, dat hebben we allemaal nodig.