"Wat loop je toch te sjouwen?"
Wendy kijkt haar vriendin aan, die naast haar met een zware tas loopt te zeulen.
"O, spulletjes voor de rommelmarkt van zaterdag", puft Miranda. "Voor school moet ik die alvast naar het wijkgebouw brengen."
"Staan jullie dan op die rommelmarkt?", vraagt Wendy verbaasd.
Miranda knikt. "Doen we elk jaar. We halen bij de hele familie oude spulletjes bij elkaar en die verkopen we dan. Je verdient er iets mee en het is nog hartstikke gezellig ook. Weet je wat...kom zaterdag ook."
"Mm, lijkt me best leuk", reageert Wendy. "Ik breng even die tas weg, ik zie je straks in de klas wel", roept Miranda als de meisjes bij het schoolplein aankomen.
De rekenboekjes liggen open. Maar de kinderen zien aan de meester dat hij nog wat wil zeggen. "Het is al bijna zover. Over een paar weken is ons schoolreisje naar de Efteling. Ik ga de namen noteren van de kinderen die meegaan. Hebben jullie allemaal de strookjes mee teruggebracht? Omdat er een ouderbijdrage gevraagd wordt, moeten jullie ouders toestemming geven. Geef de briefjes maar door naar voren."
Als de kinderen aan het werk zijn, neemt de meester de stapel papiertjes door en noteert de namen op een lijst. Bij één briefje kijkt hij even verbaasd en gaat dan weer door.

Als de kinderen bij de pauze de klas uitgaan, neemt de meester het meisje van dat ene briefje even apart.
"Miranda...", spreekt de meester haar aan, "jouw ouders hebben het strookje niet ingevuld?"
Beschaamd slaat Miranda haar ogen neer. " Nee meester, mama weet pas na het weekend of ik mee kan gaan. Is het goed als ik het dan zeg?"
"Oké, dat kan nog wel", knikt de meester begrijpend, "je weet, je kunt hier op school blijven, er is opvang, maar het is natuurlijk leuker als je meegaat."

In de pauze op het speelplein staat Miranda er in het groepje klasgenootjes een beetje stilletjes bij. "Goh allemaal leuke dingen", roept Lisa uit. "Straks het schoolreisje en zaterdag mijn feestje. Vanmiddag ga ik lekker stadten met mama, nieuwe kleren kopen. Jullie komen zaterdag toch hè?" "Tuurlijk, gaaf!", klinkt van alle kanten. "Och da's waar", schrikt Wendy, "haar feestje." Verwijtend kijkt Lisa haar aan. "Jij komt toch ook?" Wendy's blik gaat naar Miranda. "'t Is goed", zegt die zacht, "ga de volgende keer maar mee naar de rommelmarkt."
Nu richt ook Lisa zich tot Miranda."O..eh..jou heb ik maar niet gevraagd", zegt ze hooghartig. "Ik dacht wel dat je niet zou kunnen, en...je hebt vast niets om aan te trekken."

Wendy vond dat een rotopmerking. Maar ze had er niets van gezegd. Ze moest er weer aan denken toen ze zaterdagmiddag tussen klasgenootjes op het feestje stond. Lisa is natuurlijk het stralende middelpunt. Iedereen bewondert haar nieuwe kleren. "Is dat giletje een echte Oxbow?", vraagt een vriendinnetje. Lisa knikt en laat trots het etiketje zien. "Oh, en een O'neill-sweater. Vet!", roept het vriendinnetje. "Maar jouw jack is ook gaaf hoor, echte Bad Boys", zegt Lisa gauw terug. "O ja", roept één van de andere feestgangers, "die ga ik ook kopen van mijn kledinggeld! Wat vind je trouwens van mijn nieuwe plateauzolen?"

Wendy staat er een beetje verveeld bij. Verspreid door de met een zeil overdekte achtertuin hangen groepjes kinderen rond.
Ze drinken een glaasje sap, knabbelen nootjes en showen hun hun nieuwste kledingaanwinst. Af en toe klinkt er een raar gepingel. Wendy ziet hoe één van de kinderen zich dan afzondert en een tijdje met haar mobieltje aan haar oor staat.
"Ze doen helemaal niks", verwondert Wendy zich, die zelf heel erg van gezelschapsspelletjes houdt en gehoopt had dat ze die zouden gaan doen. "Ze kunnen ook niks doen", denkt ze hatelijk, "want als ze bewegen loopt hun mascara door!"

"Hé, Wendy!" Een bekende stem klinkt vanachter één van de tafels, volgeladen met allerlei wegwerpspullen. Wendy wurmt zich tussen de mensen door die zich voor de kramen verdringen. Daar staat Miranda achter een tafel met boeken, speelgoed, oud servies en allerlei andere snuisterijen. "Het is hartstikke druk", roept Miranda enthousiast, "we hebben al heel veel opgehaald. Allemaal voor ons goede doel!"

En dan pas valt Wendy het spandoek op, dat boven de kraam hangt. "Wij sparen dit jaar voor een reisje naar de Efteling", staat er met grote letters. "Vorig jaar spaarden we voor een kampeertent. Nu dit", vult Miranda aan. Ze wenkt haar vriendin om achter de tafel te komen. Als ze even alleen bij elkaar zitten, op krukjes een beetje van de tafel vandaan, legt Miranda verder uit: "Mama kon de ouderbijdrage niet betalen. Sinds papa dood is, is het voor mama best moeilijk om alles te kopen wat we nodig hebben. Ze krijgt maar een kleine uitkering en ze kan niet gaan werken omdat mijn kleine broertje nog thuis is."