|
 Groep 7 en
8 van basisschool De Horizon in Rotterdam gaan een cursus ‘Afscheid nemen’
volgen. Kimberley en Saskia weten al dat het over doodgaan zal gaan. Een
beetje zenuwachtig staan ze op de gang: “Ik ga vast lachen”, zegt
Kimberley.
In de grote zaal van de school staat een
doodskist. Rechtop als een huisje. Iedereen gaat wat onwennig zitten.
Marij, één van de twee dames van het theaterduo, komt vertellen dat de
voorstelling niet door kan gaan. Ze staat er met grote schrikogen. "Karin
is dood, en Lidy weet het nog niet!" Het klinkt zo overtuigend dat de
kinderen al weg willen gaan. Dan klapt het luikje in de kist open en een
vrolijke Lidy, de andere mevrouw van het duo, begint de voorstelling. Ze
heeft niet in de gaten dat Marij verdrietig is.
 Er wordt gezwaaid, handen
gegeven, gekust. Het gaat er gezellig aan toe. Ondertussen is Marij in
huilen uitgebarsten. Lidy heeft niets in de gaten. Opgewekt geeft ze
tissues en als die op zijn een rol wc-papier. Pas langzaam dringt het tot
haar door dat Marij wel erg verdrietig is en dan komt het hoge woord
eruit. "Karin is dood".
Het lijkt of het niet doordringt. Lidy gaat gewoon door met de cursus. Ze
doet voor hoe je tranen kunt maken als je niet kunt huilen: heel erg
persen of je ogen wijd opensperren. Je kunt aan iets verdrietigs denken,
aan verhuizen bijvoorbeeld of aan een aardbeving…
Dan wordt Lidy boos. Ze slaat op de kist. Ze rukt de bloemblaadjes van de
bloemen. Van de stelen maakt ze een kruis. Wie gaat er nu dood zonder
waarschuwing…
Ik schrok me dood toen het klepje in de kist open ging.
Ik vond het wel leuk dat de kist een wc was.
Toen Marij in de kist lag, was het leuk dat haar hand eruit kwam en dat ze
zwaaide.
 Allemaal
anders
Op de vraag: “Wie heeft er wel eens een overledene gezien” komen de
verhalen los over opa’s, oma’s en huisdieren. “Soms kan je niet huilen”,
vertelt Lidy. “Ik ging pas huilen op de verjaardag van mijn moeder.
Sommige mensen gaan schreeuwen of met dingen gooien. Anderen gaan alleen
naar muziek luisteren, want muziek troost. Huilen kan opluchten, maar we
zijn allemaal anders.”
Schip
In Mexico maken de mensen van bloemblaadjes iets waar de overledene van
hield, bijvoorbeeld een schip. Anderen laten ballonnen op of maken een
kring. In een kring ben je allemaal gelijk. Sommige mensen in Nederland
die uit Marokko en Turkije komen, gaan terug naar hun geboorteland als ze
dood zijn om daar begraven te worden. In India dansen de mensen op de
begrafenis.
Wormen
“Vinden jullie de wormen niet eng?”, vraagt Lidy. Er wordt geknikt, maar
Bert weet: “ Als je wordt begraven, eten de wormen je niet op, want wormen
zijn vegetarisch.” “Bovendien kunnen ze niet zo diep komen. Je verteert
jezelf”, vult Marij aan.
“Was Karin echt dood?”, willen veel kinderen weten. Marij stelt hen
gerust. “Dat hebben we allemaal gespeeld. We kennen zelfs geen Karin.”
|
Huilen
mag, lachen ook