Archief

“Wat de  moeite waard is om gedaan te worden  is de moeite waard om goed gedaan te worden”

(20 november 2008)

Dat was het motto waarmee Fred Froeling (89) opgroeide, als jongste van een gezin van zeven in Maastricht.

Zijn vader, beroepsmilitair, was zeer actief in het welzijnswerk. Hij overleed toen Fred nog maar een tiener was, waarna de crisisjaren volgden. Een studie medicijnen in Leiden werd voortijdig afgebroken omdat de universiteit in de oorlog door de bezetter werd gesloten. Hij werkte als broeder in de mijnen van Kerkrade. Toen Zuid-Nederland bevrijd was organiseerde hij via de katholieke kerk een registratiesysteem en repatriëring voor vluchtelingen.

Na de oorlog stortte hij zich als student medicijnen hartstochtelijk in het verenigingsleven van de heropende universiteit in Leiden. Hij organiseerde toen, nu zestig jaar geleden, een fundraising voor een nieuwe ambulance voor het eiland Flores in Indonesië. Er zouden nog vele acties volgen.

Plannen om als tropenarts naar Afrika te gaan werden doorkruist toen hij een opleiding tot chirurg kon volgen en zijn vrouw een eerste kind kreeg. Er zouden er nog acht volgen. De Afrikaanse droom bleef echter bestaan. In 1968 kwam hij in contact met een Nederlandse tropenarts die hem uitnodigde in Kenia brandwonden te  behandelen. Sindsdien is hij talloze malen als chirurg  teruggeweest in Oost-Afrika.

Weer thuis in Nederland  resulteerde dat in fundraisingen voor een ambulance, röntgenapparatuur, een melaatsencentrum en zelfs de bouw van een geheel nieuw ziekenhuis. In Apeldoorn richtte hij de stichting Medic op voor medische apparatuur in de tropen. De stichting beschikt inmiddels over een fabriekshal vol met allerhande materiaal waarmee je voor een appel en een ei een geheel ziekenhuis in de tropen kunt uitrusten.

Freds passie voor de tropen inspireerde ook zijn kinderen. Zijn oudste zoon werkte 4 jaar als tropenarts in Kenia en zijn jongste dochter bouwden en runnen met haar echtgenoot  enkele Health Centers in Zuid-Afrika. Zijn jongste zoon is orthopeed in Zuid-Afrika.

Op 3 oktober j.l. stapte Fred, 89 jaar oud, exact veertig jaar na zijn eerste reis naar Kenia in het vliegtuig met twee van zijn kinderen om enkele projecten te bezoeken waar hij zich  de afgelopen jaren voor had ingezet. ‘Natuurlijk moeten de gedoneerde gelden verantwoord kunnen worden.’

Ondanks het feit dat zijn gehoor hem steeds meer parten speelt was hij in staat en gemotiveerd om steeds maar weer zijn lange termijnvisie op verantwoorde hulp voor scholing en watervoorziening weer te geven.

‘Oude mensen hebben minder slaap nodig,’ grapt hij wanneer hij ’s morgens al vroeg uit de veren blijkt te zijn. Hij lijkt haast te hebben. Hij maakt aantekeningen voor het weblog dat hij wekelijks bijhoudt. De nieuw gefinancierde ambulance  rijdt rond, de helft van de geplande klaslokalen is inmiddels opgeleverd en wordt feestelijk geopend. De  watervoorziening is grotendeels gerepareerd. De Afrikaanse priester van het dorp bedankt hem vooral omdat ‘He is prepared to go the extra mile.’

Eenmaal weer thuis zijn er natuurlijk talloze andere projecten die voor hulp in aanmerking komen. Vooral de watervoorziening is op vele plaatsen schrijnend.

Het familiemotto is de afgelopen jaren aangepast aan de tijd en luidt nu: ‘Wat je wou, doe dat nou.’

Bron: Frank Froeling

Martini: condoomverbod achterhaald (12 november 2008)

De rooms-katholieke Kerk zou veel van haar verloren geloofwaardigheid herwinnen door toe te geven dat het condoomverbod van de encycliek Humanae Vitae achterhaald is. Dat schrijft de Italiaanse kardinaal Carlo Maria Martini in zijn nieuwste boek.

Martini schrijft dat de encycliek van paus Paulus VI uit 1968 met het verbod op kunstmatige geboortebeperking ‘ernstige schade’ heeft aangericht. ‘Veel mensen hebben zich verwijderd van de Kerk en de Kerk van de mensen,’ constateert de voormalige aartsbisschop van Milaan en gedoodverfde pauskandidaat in het interviewboek Conversazioni notturne a Gerusalemme. Sul rischio della fede (‘Nachtelijke gesprekken in Jeruzalem. Over het risico van het geloof’).
 
Paulus VI geloofde zelf niet in een absoluut verbod op contraceptie, maar nam het toch op in zijn encycliek om het respect voor het menselijk leven te benadrukken, schrijft Martini. Aan intimi zou Paulus VI hebben toegegeven dat het absolute condoomverbod onjuist was. Hij zou welbewust een leugen om bestwil hebben gedaan met als doel de waarde van het menselijk leven te onderstrepen.

De Kerk zou er goed aan doen te erkennen dat ze fout zit met het absolute verbod op kunstmatige geboortebeperking, vindt Martini. Maar van Benedictus XVI verwacht hij een dergelijke koerswijziging niet. ‘Waarschijnlijk zal de paus de encycliek niet intrekken. Mogelijk schrijft hij een nieuwe die er de voortzetting van is.’ Beter zou het zijn als de Kerk ‘de eigen fouten en de beperktheid van eigen inzichten uit het verleden toegeeft,’vindt Martini. Daarmee zou de Kerk geloofwaardigheid en gezag heroveren.

Kardinaal Martini verklaarde eerder al van mening te zijn dat het gebruik van condooms ter bescherming tegen het hiv-virus is toegestaan. Vooral echtparen van wie een van de partners besmet is met het hiv-virus, zouden condooms moeten gebruiken. De drager van hiv heeft de plicht zijn of haar niet-besmette partner te beschermen tegen het virus. De gezonde partner heeft het recht zich te beschermen, aldus de kardinaal.
Bron: Katholiek Nederland

Zuster Emmanuelle (21 oktober 2008)

Zuster Emmanuelle is op 20 oktober overleden. De Belgische – ze droeg de bijnaam ‘Voddenraapster van Caïro’ – is net geen honderd jaar geworden.

Zuster Emmanuelle is vooral bekend geworden vanwege haar inzet voor de voddenrapers in Caïro. Jarenlang deelde ze het leven van deze mensen, die letterlijk op en van de vuilnisbelten van de Egyptische hoofdstad leefden.

Zuster Emmanuelle werd op 16 november 1908 als Marie-Madeleine Cinquin in Brussel uit vermogende ouders geboren. Ze trad in bij de congregatie van Onze-Lieve-Vrouw van Sion in Jeruzalem. Daar was ze docent letterkunde en filosofie. Ze gaf jarenlang les aan diplomatenkinderen in Egypte, Tunesië en Turkije.

Na haar pensionering, ze was toen 62, gooide ze haar leven over een heel andere boeg. Ze besloot zich te gaan inzetten voor de voddenrapers van Caïro, in de sloppenwijk Azbet-el-Nakhl. Met giften uit de hele wereld bouwde ze scholen, huizen en medische centra.

Toen ze 74 was, breidde ze haar activiteiten uit naar Soedan, de Filippijnen en Libanon. Ze richtte de vereniging Vrienden van Zuster Emmanuelle op. Deze vereniging heeft 60.000 kinderen over de hele wereld onder haar hoede. 

Ook voor zuster Emmanuelle  kwam de tijd om het wat rustiger aan te doen. Toen ze 85 was trok ze zich terug in het rusthuis van de congregatie in het Zuid-Franse Callian (departement Var). Maar ook daar bleef ze actief: ze zette zich in voor mensen zonder vaste woon- en verblijfplaats.

Zuster Emmanuelle is 99 jaar geworden.