Tweede Vaticaans Concilie
Kleine Christelijke Gemeenschappen (in het Engels: Small Christian Communities, SCCs) hebben zich ontwikkeld vanuit de ecclesiologie van het Tweede Vaticaans Concilie, waar gesproken werd over de Kerk als het Volk Gods onderweg.
In Latijns Amerika, Afrika en Azië ontstonden verschillende vormen van basisgemeenschappen. Ze zijn min of meer onafhankelijk van elkaar ontstaan en hebben dus een geheel eigen manier van kerk zijn ontwikkeld.

Oost - Afrika
Twee conferenties in Nairobi (Kenia) in 1973 en in 1976 zijn belangrijk geweest in het stimuleren van kleine christelijke gemeenschappen. Daar werd onder andere gezegd dat het kerkelijk leven gebaseerd moet zijn op gemeenschappen waarin het alledaagse leven en werk plaats vinden. De leden van deze kleine groepen ervaren daar waarachtige relaties met elkaar en een gevoel van erbij horen.
In 1976 besloot men in Afrika de term basisgemeenschappen niet meer te gebruiken, om ook in de naam aan te geven dat men een andere ontwikkeling doormaakt dan de Latijns Amerikaanse basisgemeenschappen. In Afrika koos men vanaf toen voor Small Christian Communities. Tevens werd op deze conferentie besloten om de opbouw van deze kleine gemeenschappen tot een pastorale prioriteit te maken.

Lumko – methode van Bijbel delen
In Zuid – Afrika ontwikkelde het pastoraal centrum Lumko de methode “Bijbel delen” (Bible-sharing) die in vele kleine christelijke gemeenschappen wordt gebruikt. De bedoeling van deze methode in zeven stappen is mensen te ondersteunen bij het verbinden van hun dagelijkse leven met de bijbel.
Missio heeft een brochure uitgegeven over deze methode, met handvatten om meteen te beginnen.
Klik hier voor de PDF van de brochure.

Meer informatie
www.smallchristiancommunities.org  (Engelstalig)
www.kcg-net.de  (Duitstalig)