|
Missionarissen |
|
Missionarissen
zijn mensen die in de missie werken.
Ze laten hun veilige bestaan hier achter en gaan op weg. Naar een land waar ze in
moeilijke omstandigheden moeten leven.
Alleen het hoognodige gaat mee in de rugzak.
De pelgrimstocht van missionarissen is onzeker. Ze weten niet waar ze terecht komen en wat
de dag van morgen brengt. Omdat ze niet veel luxe hebben, maken ze veel ontberingen mee.
Maar daardoor ervaren ze juist veel moois onder de mensen. Ze ontdekken waar het eigenlijk
om gaat in het leven, wat echt belangrijk is.
Luister maar naar hun verhaal. |
|
Nieuw Guinea
Pater Tom ging in 1937 als missionaris naar Nieuw Guinea. Dat hoorde toen nog
bij Nederland, nu heet het Irian Jaya. Daar werkte hij als pastoor. Toen de Japanners het
land binnenvielen, kwam hij in een gevangenenkamp terecht. Hij moest kuilen graven voor
wapens en militairen. Na de oorlog werkte hij nog vele jaren op Nieuw Guinea tot hij in
1991 terugkeerde naar een kloosterbejaardenoord in Nederland. Pater Tom is nu 88 jaar. |
|
|
|
Recife
Pater Jan werkt in Recife, een stad in Brazilië, als pastor. Maar hij helpt ook
mee bij de landbouw. Hij teelt tomaten en paprika, fokt geiten en zet bedrijfjes op. Hij
heeft de mensen ook geholpen om het droge land beter te leren bevloeien. Hij zegt:
"De missionaris is net als een pelgrim. Je laat je bekende veilige wereld achter je,
je weet waar je naar toe gaat, maar niet hoe moeilijk de weg zal zijn." |
|
Sao Paulo
Een andere stad in Brazilië, waar broeder Antoon werkt. Over hem kunnen jullie
verderop in KLAP lezen. Broeder Antoon vindt: "Veel mensen bezoeken een heilige
plaats alleen om te kunnen zeggen, dat ze er geweest zijn. Dat is meer een vakantiereis
dan een pelgrimstocht. Maar een bedevaarsplaats kan mensen ook weer kracht geven om met
hun problemen te leven. Als je door zo’n tocht kracht opdoet en een beter mens wordt,
is dat prima." |
|
|
|
Mexico
Mirjam is 31 jaar. Ze is "waarnemer" in de provincie Chiapas in
Zuid-Mexico. Daar is een grote opstand geweest tussen de indianen, de oorspronkelijke
bewoners, en troepen van de regering. De indianen zijn het er niet mee eens dat de
grootgrondbezitters de meeste en beste landbouwgrond hebben. De indianen mogen nu meer
meepraten en Mirjam kijkt goed of dat allemaal eerlijk gebeurt. |
|
Honduras
Brigitte is 31 jaar. Ze gaf in Honduras adviezen hoe het vee meer kan opbrengen.
Sinds twee jaar werkt ze nu in Guatemala, waar ze les geeft aan vrouwen. Ze leert hen veel
over landbouwproducten, maar ook om voor zichzelf op te komen. Brigitte: "In het
begin was ik heel erg bang. In Honduras voor het geweld op straat en hier voor het geweld
van de oorlog. Op den duur leer je ermee om te gaan en te overleven." |
|
|
|
Guatemala
Lya is 34 jaar. Zij werkt ook in Guatemala. Tijdens de oorlog daar zijn veel mensen
naar het buitenland gevlucht. Toen het weer vrede was konden die vluchtelingen terugkeren.
Lya helpt om te zorgen dat de mensen weer vreedzaam met elkaar samen kunnen leven. Lya:
"Hoe minder spullen je hebt, hoe minder bang je hoeft te zijn dat dingen gestolen
worden. Als je geen auto hebt, heb je ook geen zorg dat er een deuk inkomt. Vroeger ging
in niet in de bosjes plassen, nu maak ik me daar niet druk meer om, ook niet dat ik op de
grond moet slapen." |
|
Ecuador
Pater Baltasar is 75 jaar. Hij werkte als missionaris in Ecuador, de
Dominicaanse Republiek en Colombia. Daar werkte hij in parochies en gaf hij les. Terug in
Nederland helpt hij mensen die uit Zuid-Amerika hiernaartoe geëmigreerd zijn. Hij belt
veel met projecten in Zuid-Amerika om te kijken of alles daar goed gaat. Pater Baltasar
bidt: "Jezus, u was zelf pelgrim. U ging zelf op wegom goed nieuws van bevrijding te
brengen aan armen, zieken en anderen die u nodig hadden." |
|
|